autor: nieznany
miejsce powstania: Prusy Zachodnie
czas powstania: ost. ćw. XVIII w.
technika: kucie, wycinanie, nitowanie, formowanie, polichromia
materiał: żelazo, blacha żelazna, blacha miedziana
wymiary: nieznane
data utraty dzieła: 1945 rok
obecne miejsce przechowywania – nieznane; przypuszczalnie zniszczona w marcu 1945 roku

Wywieszka o obrysie dającym się wpisać w wertykalny prostokąt, krawędzie boczne i dolna częściowo perforowane. Całość płaska, z blachy i taśm żelaznych, za wyjątkiem kul z blachy miedzianej umieszczonych w narożnikach wywieszki. Kule z równoległym półwałkiem na obwodzie. Centralą część stanowił arkusz blachy wypełniony dekoracją malarską. Ujęty jest dwiema listwami, których górne końce uformowano w okrągłe ogniwa. Od dołu arkusz zamyka żelazna listwa. Od góry listwa zamykająca pole kompozycji malarskiej jest dłuższa, wychodzi po obu stronach na boki; do jej krańców przynitowane zostały prostopadłe taśmy o postrzępionych zewnętrznych krawędziach, dołem połączonych prostą taśmą. Stanowią one usztywnienie i konstrukcję dla arkusza blachy z wydzielonym polem centralnym i częściowo ażurową bordiurą na krawędziach. Pod dolną taśmą „fartuszek” o dekoracyjnie wyciętej krawędzi, w dolnej partii perforowany.

Kompozycja przedstawia dwóch mężczyzn w czarnych surdutach, bez nakrycia głów, w białych koszulach z czarną muszką. Trzymają oni nad znajdującym się pomiędzy nimi kozakiem, dużą koronę typu otwartego. Mężczyzna po prawej stronie jest wyższy, dlatego korona trzymana jest nierówno, z przechyłem w stronę niższej postaci. Na dolnej krawędzi ażurowej roślinnej bordiury znajduje się biały nieczytelny zapisany kursywą napis, zapewne w języku niemieckim. Dwuwierszowa inskrypcja o identycznym wyglądzie „na fartuszku” (także nieczytelna). Wycięcia i malatura bordiury i „fartuszka” naśladujące liście akantu.

Wywieszkę eksponowano w pomieszczeniu drugiej kondygnacji Wieży Kleszej, do 1945 roku zwanego Izbą Rzemieślniczą, w której gromadzono materialne pamiątki kultury cechowej, przede wszystkim lokalnej – malborskiej. Najprawdopodobniej była szyldem malborskiego cechu szewców. Zabytek o metryce sięgającej ostatnich dwóch dekad XVIII w. był zapewne wielokrotnie przemalowywany. Przedstawienie reprezentantów cechu z atrybutem w postaci kozaka namalowane zostało krótko przed lub po połowie XIX w.

(oprac. B. Butryn)

 

Marienburg Baujahr 1915, il. 16.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *