Urodził się 29 września 1787 roku w Malborku, był synem Friedricha Augusta, majora służącego w pruskim wojsku. W latach 1804-1806 studiował budownictwo w gdańskiej Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Johanna Adama Breysiga. Brał udział w wojnach napoleońskich wcielony do armii francuskiej, głównie jako budowniczy dróg na polu walki. W 1813 roku powrócił do Gdańska, by rok później zatrudnić się jako geometra i budowniczy przy budowie portu w gdańskim Nowym Porcie. Mimo że od 1819 roku aż do śmierci związany był z zamkiem, w ramach państwowego etatu pracował tam tylko kilka lat. Kierował na miejscu sprawami restauracji, a podlegał bezpośrednio radcy budowlanemu Carlowi Gottlobowi Hartmannowi z gdańskiej rejencji. W 1831 roku został oddelegowany do administracji państwowej jako budowniczy dróg w powiecie malborskim. Trzy lata później uzyskał tytuł inspektora budowlanego dróg i grobli, a w 1845 roku zasłużony tytuł wyższego inspektora budowlanego. Nadal też mieszkał w Malborku. Brał czynny udział w restauracji kościoła św. Jana i ratusza na malborskim Starym Mieście, a także zaprojektował w 1838 roku kościół ewangelicki w Nowej Cerkwi (Neukirch). Nowe zadania nie przeszkadzały mu w kontynuowaniu działalności na zamku, gdzie pełnił obowiązki kierownika Zarządu Odbudowy. Zmarł 6 kwietnia 1850 roku w Malborku.

Trwająca ponad 30 lat współpraca Gersdorffa z nadprezydentem Prus Theodorem von Schön zaowocowała zrealizowaniem pierwszego w dziejach zamku etapu restauracji, zwanego restauracją romantyczną, która rozpoczęła się oficjalnie w 1817 roku i trwała do połowy XIX wieku. Bezpośrednio zaangażowane były w tę realizację trzy osoby: nadprezydent Schön, architekt Karl Friedrich Schinkel oraz August Gersdorff. Zgodnie z podjętymi decyzjami, restauracji poddane miały być jedynie Pałac Wielkich Mistrzów oraz skrzydło zachodnie Zamku Średniego wraz z Wielkim Refektarzem. Pozostałe części Zamku Średniego podlegały administracji rządowej, a cały Zamek Wysoki pozostawał w jurysdykcji wojskowej, pełniąc funkcje magazynu wojennego. Prace trwające od 1817 roku polegały na likwidacji przebudów z ostatniej ćwierci XVIII wieku, gdy wnętrza Pałacu przekształcono na manufakturę bawełny oraz mieszkania dla tkaczy, a skrzydło zachodnie w czasach wojen napoleońskich na lazaret wojskowy. Odrestaurowano Letni i Zimowy Refektarz oraz pomieszczenia w przyziemiu Pałacu. Wszędzie wstawiono nowe oszklenie witrażowe, między innymi według projektów Schinkla oraz samego Gersdorffa. We wnętrzach ustawiono neogotyckie, częściowo zachowane do dziś meble.

(oprac. A. Dobry)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *