autor: nieznany

czas powstania: neolit

materiał: kamień

technika: szlifowanie

wymiary: wysokość: 74 mm, szerokość: 70 mm, głębokość: 21 mm,

sygnatury: W.Pr.1602 (odręcznie,  czarnym tuszem)

numer przedwojennego inwentarza: W.Pr.1602

data utraty: 1945-1970

data odzyskania: 2022

Fragment siekierki kamiennej jest bardzo zniszczony, zachowała się jedynie część przy ostrzu. Silne obtłuczenia i odłupania uniemożliwiają określenie pierwotnego kształtu obiektu. Siekierka jest w przekroju lancetowata. Ma naniesiony numer. Zgodnie z zapisem w przedwojennej księdze inwentarzowej, obiekt został przekazany do Regionalnego Muzeum Prus Zachodnich w Kwidzynie w 1928 r. przez panią Kuchanski z Kwidzyna. Siekierka należała wcześniej do kolekcji Kuchanskiego. Zarówno materiał jak i miejsce znalezienia nie było znane osobie dokonującej wpis do księgi.

Siekierka została znaleziona w czasie prac archeologicznych prowadzonych po zachodniej stronie zamku  w Kwidzynie przez dr. Bogusza Wasika w 2022 r. Zalegała w warstwie brunatnego piasku z wtrętami żółtego i drobnego gruzu. Archeolodzy oprócz siekierki znaleźli również liczny materiał ceramiczny i jeszcze 2 inne kamienne narzędzia. Warstwa miała charakter zasypiskowy i jak się okazało po wstępnej analizie zawierała fragmenty naczyń i narzędzi kamiennych ze zbiorów Regionalnego Muzeum Prus Zachodnich w Kwidzynie. Prawdopodobnie te, które wydawały się mało poznawcze, fragmentaryczne lub zniszczone zostały usunięte z zamku. Trudno jednak potwierdzić czy miało to miejsce tuż po II wojnie światowej, czy może w następnych dekadach. Należy podkreślić, że żadna powojenna inwentaryzacja nie potwierdziła istnienia tej siekierki. Nie została ona także wpisana do księgi inwentarzowej w latach 70. XX wieku, która jest aktualnym spisem kwidzyńskich zbiorów archeologicznych.

Warto dodać kilka słów o właścicielu kamiennych siekierek. W spisie mieszkańców Kwidzyna z 1921 r. znajduje się 7 osób o nazwisku Kuchanski. Trzy z nich mieszkały przy Bahnhofstrasse 8 (obecnie ul. Fryderyka Chopina). Była to nauczycielka Helena, Margot oraz urzędnik Rudolf. Wydaje się prawdopodobne, że to właśnie ta rodzina mogła być darczyńcą kamiennej kolekcji. Warto zaznaczyć, że nie ma tych osób w spisie z 1926 r. Możliwe, że się wyprowadzili. Trudno powiedzieć, czy miało to związek z ewentualną śmiercią ojca rodziny. Obiekty zostały przekazane przez panią Kuchanską. Była ona nauczycielką, a więc należała do tego samego środowiska, co Waldemar Heym. Jej znajomość z kustoszem muzeum mogła wpłynąć na przekazanie obiektów właśnie do lokalnego muzeum.

(oprac. J. Jezierska)